کیبردفن

میگفت اونی شاکیه که از زندگیش ناراضیهراس میگفت، اونی خودش رو قربانی میدونه که زندگی خوبی ندارهاونی دیگرانو مقصر میدونه که با خودش کنار نیومدهو الا آدمی که حالش با خودش و زندگیش خوبه و شکرگذار اتفاقات...

هنوز نفهمیدم فایده ی آدما و زندگی جمعی چیههیچوقت قانع نشدم که وجود آدما برای زندگی ضروریهچیزی که ضروریه وجود کسیه که تو رو حتی از خودت هم جدا کنه که دیگه خودت هم نباشیاون وقت با اون آدم از یک تبدیل به دو یا چند نمیشی، از یک تبدیل به صفر میشی...جز این هر بودنی و هر جمعی و هر اجتماعی، ارزش زندگی کردن نداره، نباید باهاشون جمع بسته شد، فقط باید گذر کرد، از کنارشون یا از بین ن.......

حالمو زیبا کن...درونم رو پاک کن از نارضایتیدرونم رو پاک کن از غم های بی معنی و بی مصرفمن رو رها کن از هر چیز که جلوی پروازم رو میگیره...حسرتی که در دلم هست رو از بین ببربا چوب جادوییت رنگش رو پاک کن یا بذار تجربش کنم چیزی رو که برام شده حسرتو در نهایتکمک کن تا زندگی کنم زندگیم رو....کمک کن تا در آغوش بگیرم لحظه هامو...شکننده و ناتوانم....جز تو هیچ مراقب و نگهداری ندارمهیچ کن مرادر عرصه ی بیکران هیچ...

به روزی فکر میکنم که اولین سیگارت رو روشن میکنیبه وقتی که میدونی من از قلیون متنفرم و میری سمتشبه لحظه ای که ارزش های سفت و سخت خانوادگیمون رو زیر پا میذاریبه روزایی که تصمیم میگیری طوری زندگی کنی که...

هر کسی رو بخوام متهم کنم، باز میبینم هیچکس تقصیری نداره....اگر تو افسانه ای، یا یه خیال موهوم که از سر نیاز من به وجودت ایجاد شدی, برام مهم نیستمهم اینه که تو آسمان همه ی بن بست هایی که میشه به سمتت پرکشید....مهم اینه که میشه با یادت خشم و کینه و شکایت رو تبدیل به بغض کرد و گریه کرد و رها شد از این زنجیرها....مهم اینه که میشه بهت امید بستکه میشه افتخارکرد و شاد شد ازین تنهایی و جز تورو نداشتن.......

دیشب انگار داشتم فرار میکردم، گریه میکردم و راه میرفتم و هی با ذهن خودم میجنگیدم!با خواسته هام، با آرزوهام، با دوست داشتن هام...میخواستم که نخوام....که جز اونو نخوام!میخواستم که رها باشم، رها در آغ...

از یکی دو نفر شنیدم که دوستی های غیر واقعی همون بهتر که تموم بشن یا دوست های غیر واقعی و بد همون بهتر که برن! و من تعجب میکنم! چطور میتونن چشمشونو به این راحتی به روی همه ی خوبی های آدمها ببندند؟ چطور...

من اگه میخواستم خودم باشم, بدون نقاب هام, بدون ترس هام, به چند نفر از ته دلم میگفتم که چقدر دلتنگشونم... مثه چهارپنج سال پیش ساعت پنج صبح, وقتی به آقای کلاس فری دیسکاشن پیام دادم و گفتم دلم براش و برای کلاسا تنگ شده! اون دفه اون ادم اینقدری غریبه بود که نترسم از چیزی, مثه اینکه چه فکری بکنه و چه نتیجه ای داشته باشه این فکرش اما این روزا, خودم بودم سخته, نبودن نقابا سخته.......

فکر میکردم منم دوست داشتم همه چی خوب میبود دنیا قشنگ میبود، آدما بی عیب میبودن، شرایط همونطور که ما انتظار داشتیم و دوست داشتیم پیش میرفت، اما نیست، اما نمیشه! منم ناراحت میشم وقتی میبینم چی فکر میکر...

ادمی که درونش پر از عشق و نوره، حتی اگه زخم بخوره عفونت نمیکنه زخمش, نور ساطع میشه ازش و عشق... من نمیگم من نمیرنجم, نمیشکنم, اهمیت نمیدم! من شکست ناپذیر نیستم, سنگ و سخت نیستم، من بی تفاوت نیستم, اما من میخوام بزرگ باشم و درونم نور و عشق باشه تا زخم هام جوانه , بزنند......

دارم به سمت ارامش قدم بر میدارم... به اون شبی که خواب پروازو دیدم فکر میکنم، نمیدونم چرا اما پژواک صدای استاد تو گوشمه، بی حرف و کلمه, فقط پژواک صدا.... من اون خوابو فقط برای استاد تعریف کردم چون قبلش...

چه چیزای زیادی هست که باید در مورد خودم یاد بگیرم! چقدر زیاد باید به خودم و سبک زندگی ایده ال خودم پایبند باشم! حس میکنم باید رهاتر باشم از این حرفا ترس هنوزم دشمن شماره یکمه و نباید از جدا شدن از آدمها تو یه سری راه ها و مسیرها هم بترسم! چشم به راه فردام, با دلتنگی و کمی ترس.......

آمدم که بنویسم دلم کسی را میخواهد که بتوان از روزهایم برایش بگویم یا بنویسمکسی که بعد از اتمام روز به سراغش بروم یا کسیآمدم بنویسم که یادم آمدم مدت زیادیست برایت ننوشته امننوشته ام اما خب انگار تو هم آن کسی که باید باشد نیستیآدم های زیادی هستند که هیچ کدام آنکه باید باشند نیستند ....  انگار باورم نمیشود این همه تنهایی را.....Let's block ads! بخوانید...

به در و دیوار میزنم گاهی مثل کسی که از درد به در و دیوار میزنه، روحم گاهی طوری طغیان میکنه که ازم کارای عجیب غریب سر میزنه!میدونم احمقانست، میدونم دوای دردم نه در و نه دیوار و نه اینطور کوبوندن، اما اشتباه میکنم مثل همه ی کسایی که میدونن دارن اشتباه میکنند دیشب خودمو بستم به تخت میدونستم این کارا بدتر میکنه حالمو میدونستم کبودی هایی که دردم رو بیشتر میکنند بخاطر همین اشتباهاست خواستم آرامشو به خودم برگردونم، مشکل درد نیست، مشکل نوع درد کشیدنه من نه این درد رو دوست دارن، نه خودم رو با این درد دوست دارم و نه این به درد و دیوار کوبوندنامو ذهنم سیاه بود و پر از ناامیدی، حتی پر از بدبینی همه چیزی که ازش میخواستم خوشبینی بود و امید، دریغ کرد! آئورلیانو، همه چیزی که از خودم انتظار دارم و از آیندم م...

راحت نیست با منطقت راهی رو بری که برای دلت سخته اما حقیقت اینه که اگه دلت با هر تصمیمی به نوعی آزار میبینه، پس باید راه منطقی رو رفت حتی اگه در لحظه سخت تر باشه! مدام هم امیدوار باشی که قبل ازینکه از اون راه به مقصد برسی، کسی سراغ دلتو بگیرو و بکشونتت به راه دل!اما حالا میدونی که دل نباید بست به دنیا، به هیچ چیز دنیا که مقصد مشخصه و راه، راهِ تو هست، تو به تنهایی و اگر قراره کسی بهت بپیونده هم باید همراه باشید که چیزی که اول و آخر مهمه و اصل هست و فرع راه هست و مقصد..... ...

بهم گفت هیچوقت نزار یه مرد از احساست با خبر بشه و بفهمه دوسش داری و این غمگینم کرد غمگین تر این بود که در ادامه حرفش گفت "حتی اگه باهاش زیر یه سقف زندگی میکردی هم نزار بفهمه" من هنوزم هر وقت یادش میفتم غمگین میشم و دلم میگیره حس اسیری بهم میده :| چرا زنا باید یاد بگیرند با سیاست باشند و صداقتشون رو بزارن کنار؟ و چرا مردها نباید لیاقت این صداقت رو داشته باشند و مثل پادشاهی باشند که دلقکی رو اسی...

» نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید. ...

دوست دارم توی رویاهام زندگی کنم و حتی اگه شده رنج ببرم در ازای این رویاها دوست دارم راهی رو انتخاب کنم که عاقلانه نیست و اینقدر توی رویاهام و رویاپردازی هام فرو و البته پیش برم تا به عبارت عاقلانه، مغزم تاب برداره، اینقدر تاب برداره که دیگه به اشتباه بودنشون حتی فکر هم نکنم، که اینقدر عاشق تمام و عی...

اینقدر از دوست داشتن درسی که داشتم میخوندمش به وجد اومدم و سرمست شدم که دیگه نتونستم بخونمش!حالا یاد کنکور افتادم، که از سر ذوق دست و پامو گم کرده بودم نه از استرس! خب شب کنکور راحت خوابیدم و صبحش خواستم یکم قرآن بخونم، یادمه قرآن رو باز کردم و تو اون صفحه آیه توکل بود! همیشه از خدا خواستم که من...

یادمه یه روز با اطمینان بهم گفت راضیه خدا خیلی دوستت داره! من اما پر از شک بودم.....این روزا مدام اون لحظه میاد توی ذهنم خدا خیلی دوسم داشت.... تو چقدر مطمئن بودی و کاش میشد به من بگی چقدر فاصلست از اینجا که من هستم تا اون اطمینان؟! کاش میشد بهم بگی که خدا هنوزم دوستم داره...... :( که بدی هام دلسردش نکرده که دلسردی که برای خدا معنی نداره اصلا ...